Nie lubię pisać journali, ale skoro nie korzystam już ze starego bloga a gdzieś chciałam przelać swoje myśli, padło na to miejsce

Z braku laku obejrzałam z siostrą parę odcinków \"F∙R∙I∙E∙N∙D∙S\", co przypomniało mi również o serialu "Jak poznałem waszą matkę" oraz o anime "K-ON". Wszystkie trzy głównie lub w dużej mierze opowiadają o przyjaźni, przebywaniu w grupie bliskich osób.
Myśląc o tym zrobiło mi się przykro, że nie mam takiej grupki. Moi przyjaciele są porozrzucani po całej Polsce. A osoby z Łodzi... albo nie potrafią się zgrać (mało wolnego czasu, nie trafia się by ten wolny czas przypadał tego samego dnia), albo jakoś nigdy nie wykazały chęci bliższego poznania siebie nawzajem.
Zazwyczaj te osoby mają już swoje grupy, a ja jestem częścią innej grupy - dwuosobowej. Ja i on. Ja i ona.
Szansa zgromadzenia moich najbliższych w jednym miejscu zdarza się parę razy na rok - na konwentach. A i tak zazwyczaj nie ma kompletu.

W gimnazjum marzyłam o znalezieniu fajnej grupki ludzi w liceum. W liceum marzę o znalezieniu takowej na studiach.

Z jednej strony wspomnienia dotyczące "grupy przyjaciół" mam nie najlepsze i chyba podświadomie jakoś nie chcę doprowadzić do powtórki poprzez utworzenie się nowej grupy. Gdzieś tam w środku uważam, że takie coś nie ma prawa trwałego bytu.
Z drugiej strony to, co pokazuje telewizja wydaje się być takie fajne i kuszące. Wiadomo - telewizja telewizją, jak to moja siostra powiedziała "Nikt by przecież nie chciał oglądać serialu <<wrogowie>>", ale to nie zmienia faktu, że pragnienie się pojawia.
Nie ma co tu tłumaczyć - w grupie raźniej. Zabawniej.

Nie twierdzę, że jestem smutna z powodu obecnego stanu rzeczy. Najważniejsze dla mnie, że mam z kim pogadać i z kim się spotkać. Mam na kim polegać, z kim się pośmiać, z kim powariować.
This makes me happy. The happiest.
Ale po prostu fajnie by było mieć własną 'drużynę'

Maybe someday.

PS: Na chwilę poziom szczęścia wynosi 100%, bo już w tym miesiącu jest B-con...! ^w^